Hoe stiller je wordt, hoe meer je kan horen – Thich Nhat Hahn

By in
143
Hoe stiller je wordt, hoe meer je kan horen – Thich Nhat Hahn

Het leek zo mooi. Ik had tijdens de opleiding Yoga & Coaching veel geleerd over het vak maar ook over mezelf. Mijn rugzak was gevuld met tools zoals TA, NLP, LSD, kaderen, spiegelen en submodaliteiten. Ik hoefde het alleen nog maar te gaan doen. Maar er gebeurde niets. Ik ging mezelf niet profileren als coach. Ik maakte geen aantrekkelijke programma’s en ik ging geen gesprekken aan. Terwijl anderen voortvarend aan de slag gingen, ging ik door met wat ik al jaren deed. Een gevoel van jaloersheid deed me realiseren dat er wel een verlangen was. Maar eerst moest ik nog ergens doorheen. Eerst moest ik nog iets loslaten. Mijn zelfbeeld.

Negen maanden later liep ik in het bos. Het had de voorgaande dagen veel geregend, maar nu was het droog. Eindelijk scheen de zon, eindelijk had ik tijd, heel veel tijd. Ik liep een zijpad in maar al snel werd het pad modderig. Ik moest onder takken doorkruipen om niet in de modder weg te zakken, maar toch liep ik door. Pas toen ik echt niet meer verder kon, besloot ik om terug te keren. Al ploeterend kwam ik uit bij een grote plas. Ik ging in het vochtige gras zitten en zag de weerspiegeling van de wolken in het water. “Hier ben ik dan”, dacht ik, “de aanhouder wint”. Ik moest lachen om mezelf. De aanhouder die door ploetert en volhoudt, ja, die kende ik heel goed. Kiezen op elkaar en doorgaan, ook als het tegenzit, en vooral niet klagen. Als kind had ik geleerd om sterk en dapper te zijn. Mentaal maar ook fysiek. Het had mij ver gebracht, in mijn loopbaan, tijdens mijn vele reizen en ook naar deze afgelegen plek midden in het bos. Maar het was ook de oorzaak van mijn RSI en burn-out.

Tussen de wolken door zag ik de weerspiegeling van mijzelf. “DIT ben ik”, dacht ik terwijl ik naar de golvende verschijning keek. Ik voelde mezelf opgelucht en vrij, alsof ik een dikke, zware jas had uitgetrokken. Voor het eerst in mijn leven voelde ik dat ik een dappere keuze had gemaakt. Een keuze vanuit mijn hart. Nee, het was niet makkelijk geweest en het voelde ook heel kwetsbaar om mezelf van een andere kant te laten zien en opmerkingen te trotseren als “zou je dat nu wel doen?”. Toch had ik gisteren afscheid genomen van mijn collega’s. Ik had mijn baan opgezegd, zonder een concreet plan over de toekomst. Na 25 jaar was ik ineens geen wetenschapper meer die iedere dag met zijn neus in de boeken (of computer) zat. Maar wie of wat was ik dan wel? En wat had ervoor gezorgd dat ik deze stap had gezet?

Vroeger was ik een dromerig kind dat vaak aan het filosoferen was over het leven. Ik voelde mij onbegrepen door de mensen om me heen en ging regelmatig naar een vijver in het bos. Hier in de natuur was het rustig en stil. Hier voelde ik me thuis. Tegen de tijd dat ik wilde gaan studeren, werden meisjes via de campagne “Kies Exact” aangemoedigd om een technische studie te doen. En dus koos ik een exacte studie, vond werk in een technische omgeving en werd succesvol. Wat wil je nog meer? Het dromerige meisje verdween echter steeds meer naar de achtergrond. Het filosoferen werd presteren. Het jurkje werd een dikke mantel. Ik voelde me steeds meer gespannen, moe en gevangen. En de antwoorden waar ik als kind naar op zoek was, had ik nog steeds niet gevonden.

Ik sloot mijn ogen en ademde de frisse boslucht in. Ik richtte mijn aandacht naar binnen en luisterde naar de stemmen in mijn hoofd die mij allemaal een andere opdracht gaven. “Ga naar huis”, “loop door”, “blijf nog even zitten”. Naar welke stem moest ik nu luisteren? Ik haalde nog een paar keer diep adem en voelde mijn lichaam. Na een poosje werden de stemmen rustiger. Ik legde een hand op mijn hart en stelde mezelf de vraag “wat heb ik op dit moment nodig?” Er kwamen verschillende antwoorden naar boven maar die voelden niet oprecht. En toen hoorde ik opeens: “stilte”. Er ging een rilling door mijn lichaam. In de hectiek van de dag was het niet vanzelfsprekend om stil te zijn. Er was nog zoveel te doen, leuke dingen maar ook heel veel minder leuke dingen. Maar hé, dat hoorde erbij, ik mocht niet klagen. Of toch wel?

Stilte. Ik hoorde alleen het ruisende geluid van de bladeren en het gezang van de vogels. Rust en stilte, net als vroeger. Het was de stilte die mij de afgelopen maanden geholpen had om het contact met mezelf te hervinden. Door stil te zitten en alleen maar te observeren. De continue stroom aan gedachten, heftige of minder heftige gevoelens, lichamelijke ongemak of pijn. Niet één keer, maar iedere dag weer. In de stilte had ik ervaren dat de stemmen in mijn hoofd niet van mij waren, maar van mijn ouders, mijn vrienden of opgelegd door de maatschappij. Ik had ontdekt dat mijn eigen stem niet in mijn hoofd maar in mijn lijf zat. Een mega groot inzicht dat alles veranderde. Ik dacht dat ik altijd mijn eigen keuzes had gemaakt. Niemand had mij ooit verplicht om die baan te nemen, om ’s avonds door te werken, om toespraken te houden voor grote groepen, om het nog beter te willen doen. Maar mijn keuzes waren onbewust beïnvloedt door boodschappen uit mijn omgeving: wees sterk, kies exact, doe je best, wees verstandig, gooi geen oude schoen weg voordat je nieuwe hebt, maak af waar je aan begonnen bent. Ik kende ze allemaal, en ik had er braaf naar geluisterd. Maar ik had me nooit afgevraagd of deze uitspraken wel “waar” waren. Wat als ik deze overtuigingen zou loslaten? Wat als ik naar mijn eigen stem zou gaan luisteren?

Het is okay om zacht, gevoelig en kwetsbaar te zijn. Ik hoef niet alles te weten of te kunnen. Ik mag de controle loslaten en de onzekerheid toelaten. Ik mag mag mijn hart volgen en stappen zetten die voor een ander onlogisch lijken. Het filosofische kind dat zich terug trok omdat het nergens terecht kon met haar levensvragen, ik mag haar weer toelaten. Ik mag geraakt worden door de ander. Ik mag de ander raken. Het is okay.

De stilte werd verbroken door een meisje dat uitgelaten over het bospad rende. Ik keek nog even naar de weerspiegeling van mezelf in het water, naar mijn nieuwe zelfbeeld. Toen stond ik op en liep zelfverzekerd het bos uit.

Geschreven door Ingrid Vogels

==================================================================================

Je zelfbeeld is de manier waarop je naar jezelf kijkt. Het is het geheel van gedachten, ideeën en oordelen dat je over jezelf hebt. Het wil dus niet zeggen dat je daadwerkelijk zo bent. In de eerste fase van ons leven ontwikkelen we een beeld over onszelf en de wereld. Dit beeld is gebaseerd op aannames en veronderstellingen. Als kind wil je begrijpen hoe het leven werkt en wat je moet doen om geliefd en geaccepteerd te worden. Je trekt conclusies uit de reacties van je omgeving op jouw gedrag. Je krijgt etiketten opgeplakt als “verlegen”, “vergeetachtig” of “druk”. Ook het voorbeeld van je ouders beinvloedt je zelfbeeld. Als je ouders weinig emoties toonden kan het zijn dat je denkt dat jij ook nuchter of rationeel bent. Vaak ga je gedrag vertonen waarmee je je zelfbeeld bevestigd. Wanneer je denkt dat je verlegen bent, zul je niet snel mensen benaderen. Op die manier houd je je zelfbeeld in stand. Echter, wanneer het zelfbeeld niet klopt met je werkelijke behoefte, kan het op latere leeftijd zorgen voor spanning, teleurstelling of woede. Door regelmatig de stilte op te zoeken, te luisteren naar wat er binnenin jezelf leeft en dit alle ruimte te geven kom je steeds dichter bij je ware zelf. Een praktische methode die je hierbij kan helpen is “Focussen” van Eugene Gendlin. Het is een manier van aandacht geven aan “iets” in je lijf dat vaag maar voelbaar is. Door naast het gevoel te gaan zitten, krijgt het de kans zich te ontvouwen en een dieperliggend inzicht bloot te leggen.

  1. T. Gendlin. Focussen – gevoel en je lijf. ISBN 9789060203286
54321
(0 votes. Average 0 of 5)