Jij is groot en ik is klein, dat is niet eerlijk

By in
266
Jij is groot en ik is klein, dat is niet eerlijk

Zoals ik die ochtend erbij zat was mij niet vreemd. Afwachtend, onzichtbaar en vol spanning van wat er zou gaan gebeuren die dag. Het was het derde blok van de opleiding, en ik voelde me nog steeds niet helemaal op mijn plek. De vraag of ik wel moest door gaan met de opleiding was al meerdere malen door mijn hoofd gegaan.

We hadden net een stuk theorie behandeld en ging over op praktijk. Wat betekend dat we gaan oefenen op elkaar. Op het moment dat er een vraag wordt gesteld (ik weet al niet meer welke), kruip ik in mijn hoofd. Wat kan ik antwoorden? Is het niet te onbenullig wat ik te zeggen heb? Zal ik wel iets zeggen? Zeg ik dan wel het juiste, is het niet te onbenullig wat ik te zeggen heb? En wat denken ze dan over mij?

TE LAAT, het moment is voorbij. Iemand anders heeft gereageerd, so I’m off the hook. Ik voel me opgelucht, maar ook teleurgesteld. Ik heb me weer teruggetrokken, me niet laten horen of zien. En waarom? Om angst dat ik het niet kan, ik niet goed genoeg ben?

Een andere deelnemer kijkt me aan, haar ogen zeggen; daar deed je het weer hé! En ik bevestig dat met een verlegen lachje.

“Wat gebeurd hier?”, zegt Sharon. Ah shit betrapt!
“Ik doe het weer”, zeg ik.
“Wat doe je weer?”
“Niks, ik doe weer niks. Ik neem niet deel aan de groep, en sluit mezelf buiten.”
“Waarom doe je dat?”, vraagt Sharon.

“Ik heb het gevoel dat ik het niet kan, en hier niet thuis hoor. Dat de andere beter zijn”
En dan hoor ik het zinnetje van Calimero in mijn hoofd: Zij zijn groot en ik is klein, en da’s niet eerlijk. Ik besef dat ik volledig in mijn kind stuk ga zitten, want dat is bekend, vertrouwd.

Sharon geeft aan dat ik hiermee niet alleen mezelf maar ook de groep te kort doe als ik me terugtrek. Dan vraagt ze me te gaan staan, en weer te geven hoe groot ik de groep zie ten opzichte van mezelf.

Juist door het visueel te maken besef ik dat ik mezelf onnodig klein maak.

De volgende vraag: “Is er ooit een plek geweest waar jij je wel gelijkwaardig voelde in een groep?” Ik dacht even na, en zag toen een situatie voor me. Een plek waar ik me veilig, en volledig mezelf voelde, omringd door mensen die me accepteerde zoals ik ben. Ik kon duidelijk het gevoel dat ik daar had oproepen. En met dat gevoel gingen we aan de slag met een mooie oefening vanuit de NLP (Neuro Linguistisch Programmeren), namelijk het creëren van een anker. Door middel van het uitvergroten van mijn herinnering, was het heel makkelijk om mijn gevoel te visualiseren en telkens opnieuw op te roepen en te ervaren. Dit gevoel gaven we een plek in de ruimte, als het waren een cirkel waarin ik kon stappen om weer terug bij mijn herinnering en dat gevoel te komen wanneer het nodig was. Het was bijzonder om te merken hoe ik daar door groeide, niet fysiek maar wel mentaal. De manier waarop ik toen in de ruimte stond was compleet anders dan een uur ervoor.

Nadat Sharon me vroeg opnieuw de de groep te visualiseren, waren zij gekrompen en ik gegroeid en voelde we als evenwaardig. Ik was niet meer dat kleine meisje, maar een sterke volwassen vrouw.

~Josie Smeets ~

54321
(0 votes. Average 0 of 5)