Rosa de Vlam

By in
364
Rosa de Vlam

Het is een druilerige dinsdagmiddag, ik ben op landgoed Bleijendijk in Vught voor dag 2 van mijn opleiding lijfgericht coach. We kijken naar een systeem opstelling die ik net heb gemaakt van een ervaring en een besluit wat ik op basis daarvan heb genomen.

De vraag aan mij is, hoe voel je je?

Ik voelde een drukkend gevoel net boven mijn navel, onrustig, een soort bal of vuist. Maar in plaats van dat ik daar bleef met mijn aandacht merkte ik dat gevoel op, verbond er een verhaal aan in mijn hoofd en op basis van de keren dat ik dit gevoel eerder heb gehad, en kaderde het in als een negatief gevoel van me aangetast voelen in mijn eigenheid, dit alles in een nanoseconde.

Ik was mijn gevoel aan het denken. 

Ik weet nog dat ik een flink aantal jaren terug voor het eerst tot de conclusie kwam dat ik niet zo goed wist wat ik voelde, ik snapte ook niet hoe andere mensen dit wel wisten? Waar haal je deze ‘kennis’ vandaan dan?

Ik leefde vooral in mijn hoofd en was me nauwelijks bewust van mijn lichaam, tenzij het pijn begon te doen, wat uiteraard vaak gebeurde want het wilde graag aandacht. Yoga en meditatie hebben mij enorm geholpen met, nou ja, alles eigenlijk, maar ook om me te verbinden met mijn lichaam en de lichamelijks sensaties van een gevoel op te merken. Dit klinkt heel mooi (en dat is het ook) maar dit was niet van de en op andere dag, en het lukt ook lang niet altijd even goed. Bij mijn eerste lichaamsscan moest mijn aandacht naar mijn grote teen, ik snapte werkelijk niet wat ik daar moest voelen. De fysieke beoefening van yoga was ‘makkelijker’ door de duidelijkere (soms heftige) sensaties die de houdingen van de yoga brachten in mijn lichaam was het makkelijker om te leren voelen.

Dit begon met het opmerken van hoe een strekking, compressie of een aanspanning of ontspanning voelt, naar steeds subtielere dingen, rust, onrust, tintelingen, stromingen, emoties, gevoelens en alles daar tussenin en daar buiten.

Ik benadruk het vaak in mijn lessen, blijf voelen, probeer niet te oordelen over wat je voelt maar er gewoon bij te zijn met je aandacht, ik zeg er ook vaak bij dat ik weet dat dit niet makkelijk is Ook voor mij blijft het moeilijk om op te merken wat ik voel zonder daar weer over te gaan denken. Mijn hoofd, wat dingen graag wil snappen, doet niks liever dan aan alles wat ik voel een (rationeel) verhaal aan te verbinden. Dus nu oefen ik in voelen zonder te denken, even blijven, niet graven naar de oorzaak, niet weg proberen te komen, geen vasthouden, wegduwen, goed of fout, maar er ‘gewoon’ even mee zijn.

Over een paar dagen ga ik weer terug naar het prachtige landgoed Bleijendijk voor blok 2 van mijn opleiding en mijn best doen om mijn gevoel te voelen in plaats van te denken.

Hoe vaak lukt het jou om te zijn met wat er is?

 

 

54321
(0 votes. Average 0 of 5)