Wij zijn een setje....overgave

By in
871
Wij zijn een setje....overgave

Sharon: Wanneer heb jij je voor het eerst in je leven overgegeven?
Allard: Toen ik examen moest doen voor mijn bruine band karate en ik tijdens de eerste oefening mijn duim brak. En ik dacht nu kan ik toch niet echt opgeven. Toen heb ik mij volledig overgegeven om het examen af te maken.

Sharon: Waarom moest je hier direct aan denken, wat betekent overgave voor jou?
Allard:
Goeie vraag Sharon. Ik heb ooit een interessante oefening gedaan. Dat je met zijn zessen en met vijven een cirkel maakt. Een staat in het midden. Je valt en iemand vangt je dan op. Je moet kunnen vertrouwen op de ander. Ik kan dat heel goed, ik stort me er gewoon in en laat mij vallen. (en terwijl we dit interview hebben stort Allard zich volledig op iemand die iets doet bij het raam, en de overgave in dit interview is weg. En blijft weg. Na 2 minuten komt hij weer terug in het interview). Maar ik kwam erachter dat ik eroverheen ga. Ik test de ander. Ik zeg de ander “vang mij maar op”.  Om te testen of hij er wel voor mij is. Kan ik wel me overgeven en word ik wel opgevangen? Ik heb wel een soort van overgave, maar of ik ga er volledig over heen of ik kijk of er voldoende bedding is om te landen.

Sharon: Waarom is het zo nodig om het voor jou zo te doen?
Allard: Omdat het andere blijkbaar te lastig is. Ik kan er niet meteen instappen, is het wel ok?

Allard: Maar wat betekent overgave dan voor jou?
Sharon: Hier begint het al mee. Ik stel jou de vraag zonder zelf het antwoord te geven. Overgave is ook het weg houden en jou de vraag te stellen. Zo blijf ik er buiten. Overgave heeft te maken met vertrouwen. Dat ik mag zijn wie ik ben. Maar het gaat bij mij vooral over het grotere geheel. Overgave aan het leven zoals het zich aandient. Zien dat we een klein onderdeel zijn van iets groters. Om dat te voelen is bijzonder. In het klein: durf ik er op te vertrouwen dat het loopt zoals het moet zijn, opleidingen door laten gaan wanneer ik bijvoorbeeld nog niet weet of er voldoende aanmeldingen zijn. Ik kan dat vooral goed als ik goed in mijn lijf zit, anders vind ik het lastiger.

Sharon: Wat is het spannendste voor jou als het gaat over overgave in onze samenwerking?
Allard: Het eerste wat binnenkomt is vertrouwen en dat we het echt samen blijven doen. Ik ken mezelf en ik ken jou nu ook een beetje. Maar als ik eenmaal in de flow zit ik kan ook mijn eigen gang gaan. Volgens mij heb jij ook hetzelfde. Dat we allebei zo in onze eigen flow zitten, dat ik soms moeite heb om je mee te nemen in ons eigen verhaal. In het delen. Delen vind ik ook spannend. Sharon: Wat bedoel je precies met delen? Alle facetten, het delen van waar je bent, de ander meenemen. Sharon: Wat bedoel je met spannend? Ik vergeet het makkelijk en lastig. Lastig om te vertrouwen en los te laten. Delen gaat over in contact blijven over wat we aan het doen zijn als we druk zijn. Spannende gaat over echt samenwerken. Sharon: Wat is het meest spannende aan mij? Waar we mee aan de slag moeten is jouw enthousiasme. Voor mij is het nieuwer dan voor jou en dan kader je niet helder. Je schakelt snel. Dan moeten we de tekst ook nog op de site aanpassen en dan moet ik bijna raden. En op de lange termijn, dat je zo snel schakelt zonder dat je mij meeneemt.

Allard: Waarom doe je t niet lekker alleen?
Sharon: Daar ben ik eigenlijk best wel trots op, dat ik het samen wil doen. Durf, lef en verlangen om Raafwerk samen met iemand anders uit te bouwen. Dat durf ik  nu omdat ik heb geleerd bang te zijn.

Allard: Wat heb jij ten diepste te leren in onze samenwerking?
Sharon: Dat weet ik wel maar dat wil ik eigenlijk niet, haha. Om niet alles zelf te willen bepalen. Daarom doe ik ook echt mijn best om jou mee te nemen in alles. Eigenlijk heb ik het altijd zo gedaan. Misschien wel een verwend nest. Of omdat het ooit zo het beste werkte. Voor de rest heb ik het echt met jou te doen. Ik heb toch wel een sterke mening. Ik heb daarin nog wat te leren. Ik ben een beetje radeloos als het niet gaat zoals ik wil, ik denk toch dat ik het het beste weet. Zo ken ik het. En het zit in de visie voor Raafwerk. Hoe ik ervan overtuigd ben dat mijn visie op leren en alle randvoorwaarden het beste bijdragen aan het proces. En het raakt mijn eigen thema van overleven. Hoe overleeft Raafwerk? Als we het zo doen komt het goed, als jij iets anders wil komt het dan nog goed? Ik denk het wel….

Sharon: Wat heb jij te leren in onze samenwerking?
Allard:  Ergens is toch de angst dat je alleen verder alleen wil gaan. In onze samenwerking is het eerste stuk van wantrouwen, is het ok, is ergens ook zo afwachten en kijken of het wel echt is en blijvend?

Sharon: Wat gebeurde er op de trap in Rotterdam?
Allard: Wat grappig is, dat wat mij vooral bij is gebleven, hoe wij het gesprek hebben gedaan bij die organisatie. Dit is de allerbeste manier om samen te werken. We zaten er allebei, maar ik kon er zo op vertrouwen dat ik kon zeggen wat ik wilde zeggen en jij ook, en dat we terwijl we net samen begonnen zijn, we een verhaal hebben en dat we allebei met onze eigen visie op Raafwerk daarover konden vertellen. Dit is wel echt samenwerken, als we het zo doen op een onderdeel dat jij ook nog heel lastig vindt.

Allard: 10 jaar verder, waar zijn we en wat zie je?
Sharon:
Dit is zo’n slechte vraag, ik kijk nooit verder dan een dag. Jeetje… Uhm…  ik wil het niet weten, als ik het toch zou moeten weten. Weet ik nog steeds niet wat het zou zijn. Ik wens vooral dat we met dezelfde liefde en aandacht mogen werken zoals we nu doen. Steeds meer de kant van de ziel opgaan, niet het zweverige maar op zingevingsniveau. Dat we mogen voorgaan en mogen begeleiden in ons werk. En het opleidingsinstituut klaar hebben gezet voor Pleun en Raafje. Waarin ik nog steeds door en met jou mag groeien.

 

54321
(0 votes. Average 0 of 5)